Zakopane a Zermatt

Kto spośród nas, choć raz nie doświadczył mile spędzonego czasu, stojąc w gigantycznych, kilkugodzinnych korkach na Zakopiance? Dodajmy jeszcze kilka minut spędzonych na objeżdżaniu Krupówek celem znalezienia miejsca parkingowego. W środku sezonu ta banalna czynność zamienia się w nie lada wyczyn. Chcąc się dostać do Zermatt, zostawiamy samochód na ogromnym, kilkupoziomowym parkingu w jednej miejscowości wcześniej, czyli Täsch. Jako, że w samym Zermatt ze względów ekologicznych poruszać się można tylko pojazdami napędzanymi silnikami elektrycznymi, jeszcze w Täsch musimy przesiąść się na pociąg, który poza helikopterem, jest jedynym sposobem na dotarcie do tego malowniczego ośrodka. 

Spacerujemy. Wyobrażacie sobie jak to jest przemieszczać się po ulicach, nie rozglądając się dookoła, aby sprawdzić, czy nie nadjeżdża jakiś samochód? Niby nic wielkiego, a jednak… Oddychamy mniej lub bardziej świeżym powietrzem w zależności od tego, czym aktualnie palimy w piecach. U nas słowo smog zimą staje się bohaterem pierwszych stron gazet, a śmiem podejrzewać, że większość Szwajcarów musiałaby odnaleźć na Wikipedii znaczenie słowa der Smog. Niby obydwie miejscowości położone są w dolinie, i niby w kontekście smogu ma to piorunujące znaczenie. Czyżby?

Ileż razy bombardujące mnie z każdej strony neony i billboardy pomagały odnaleźć to, czego świadomie, albo i nie poszukiwałem. Okazuje się, że są miejsca, w których reklamy funkcjonują tylko w przestrzeni medialnej, pozwalając swoim budynkom w całości pozować do zdjęć. Ekspertem nie jestem, ale i architektura wraz z urbanistyką czasem mogą być jakieś takie bardziej spójne. Wygląda na to, że istnieją sposoby na projektowanie, łączące w sobie elementy sztuki góralskiej z postmodernistyczną. A dzięki temu wszystkie puzzle układanki, jaką staje się miasto, tworzą zgrabną całość.

Na ulicach mijamy turystów z mapami i aparatami, narciarzy ze sprzętem z niższej lub wyższej półki i wspinaczy z wypchanymi po brzeg ciężkimi plecakami. Zarówno Zakopane, jak i Zermatt mają w sobie ogromny magnes, który przyciąga tłumy. Zupełnie mnie to zjawisko nie dziwi, bo w końcu i ja na to pole magnetyczne bardzo silnie reaguję. Najwięksi malarze, pisarze i nie tylko szukali tam - a wiele wskazuje na to, że i odnajdywali - inspiracji, dzięki czemu dziś możemy podziwiać ich dzieła. 

Jestem świadom, że Polska nie jest Szwajcarią i w dodatku nigdy nią nie będzie. Zresztą nie w tym rzecz. Czasem dobrze jest spojrzeć szerzej, żonglować perspektywami, zestawiać i skalować. Uczyć się i brać od innych to, co najlepsze. Wiem, że w życiu codziennym ciężko jest po prostu wcisnąć ctrl+C, aby chwilę potem dołożyć ctrl+V. Wiem, że pewne procesy rodzą się w ogromnych bólach i trwają latami, jak nie wiekami. Jednak zawsze byłem idealistą i wierzę, że nadejdzie dzień, kiedy Zakopane może nie prześcignie, ale z pewnością zacznie doganiać Zermatt. 

Tekst: Łukasz Mucha

Fotografia: Rafał Raczyński

Więcej zdjęć: www.rafalraczynski.com.pl