Łomnica

Lomnický štít jest dla mnie symbolem niedzielnego spaceru. Nie trzeba targać ze sobą nie wiadomo, ilu kilogramów szpeju. Wystarczy dostać się kolejką do Łomnickiego Stawu (Skalnatégo plesa) zimą lub nawet do Łomnickiej Przełęczy (Lomnickégo sedla) latem, skąd wybierając najkrótszy i najłatwiejszy sposób wejścia mamy odpowiednio trzy lub dwie godziny drogi na szczyt. W bardzo krótkim czasie jesteśmy w stanie dotrzeć na wysokość 2634 m, gdzie czeka na nas zapierający dech w piersiach widok. Tatrzańskie kolosy widoczne są tu jak na dłoni. 

Zimą na Łomnicką Przełęcz nie dostaniemy się wyciągiem krzesełkowym, ponieważ jest on zarezerwowany tylko dla narciarzy, więc odcinek od Łomnickiego Stawu pokonujemy równolegle do nartostrady. Pamiętajmy, że latem z kolei nie wolno nam się poruszać po tym fragmencie drogi z racji faktu, iż jest on pod ochroną, więc pozostaje nam tylko wyciąg. 

Z przełęczy idziemy ku pn.-zach. w górę szerokim grzbietem pd. grani Łomnicy aż pod wierzchołek Łomnickiej Kopy na wysokości ok. 2400 m. Po lewej stronie trafimy na olbrzymią płytę, którą omijamy i dalej idziemy rynną do góry. Stąd trawersujemy w prawo pod siodełko Niżniego Łomnickiego Karbu. Następnie udajemy się percią od ostrza grani aż do skalistej rynny, w której odnajdziemy klamry i łańcuchy. Docieramy do pd. żlebu Łomnicy, który wyprowadza nas na sam wierzchołek. 

Choć Łomnica nie jest górą szalenie wymagającą i trudną technicznie, to pamiętajmy, że w Tatrach zalegają spore ilości śniegu i przy każdym wejściu do parku należy sprawdzić komunikaty lawinowe oraz mieć ze sobą lawinowe ABC. Nawet jeśli przykładowo Horská záchranná služba podaje dwójkę lawinową dla Tatr Wysokich, to jest to globalna ocena zagrożenia, także warto zrobić analizę przekroju śniegu i wykonać test, bo lokalnie zagrożenie lawinowe może okazać się większe. A Południowy Żleb Łomnicy do takich właśnie należy…

Tekst: Łukasz Mucha

Fotografia: Rafał Raczyński