Historia o Magdalenie i jej córce, które czarowały, powtarzana jest w rodzinie Anny od kilku pokoleń. Wiadomo też, że podczas tych praktyk doprowadziły do pożaru, a w następstwie spalenia kilku, a może i kilkunastu domostw przy ul. Waksmundzkiej w Nowym Targu. - To było na przełomie XVIII i XIX w. - opowiada 30-letnia nowotarżanka, która wraz ze swoją mamą postanowiła dowiedzieć się czegoś więcej o swoich przodkach. Dom kobiet był przy ul. Waksmundzkiej, gdzieś pomiędzy ul. Doroty a mostem na Dunajcu.

Bękart szlachecki, zięć Magdaleny

Rodzina zna imię matki (Magdalena), natomiast o córce wiadomo, że wyszła za mąż za szlacheckiego bękarta Stołowskiego. - To była babka pradziadka mojej mamy. Mama go jeszcze pamiętała i to on przekazał najwięcej informacji o tym - podkreśla Anna. Razem z mamą mocno wkręciła się w odtworzenie drzewa genealogicznego swojej rodziny i szukanie informacji o tej najbardziej intrygującej historii. - Nie wiem, czy rzeczywiście Magdalena z córką czarowały, czy bezpodstawnie oskarżono je o czary i wzniecenie pożaru, ale było coś na rzeczy - twierdzi Anna. Po tej pożodze kobiety zostały wyrzucone z ul. Waksmundzkiej. Osiedliły się po drugiej stronie Dunajca, tam, gdzie potok Kowaniec wpada do rzeki. Gdzieś w okolicach początku dzisiejszego Kowańca postawiły dom.

Łatwiej było dowiedzieć się czegoś o mężu córki Magdaleny - Stołowskim. Jego dziadek - szlachcic Stołowski został wygnany z toruńskiego po tym, jak roztrwonił majątek. Prowadził hulaszczy tryb życia. Dotarł na Podhale i tu się ożenił. Miał jedną córkę, która także źle się prowadziła. Ona z kolei miała jednego syna, bękarta, dlatego przyjął jej nazwisko. - I właśnie za niego wyszła za mąż córka Magdaleny - tłumaczy zawiłe rodzinne koligacje Anna. Mieli kilkanaścioro dzieci.

O Magdzie i jej córce krążyły różne opowieści. Że się źle prowadziły, że diabłów sprowadzały do domu i wyprawiały z nimi jakieś harce. Krążyły też opowieści o jakiejś tajemniczej księdze, którą miały i której czarowały. - Raczej były niepiśmienne, więc trudno uwierzyć, że korzystały z jakichś magicznych ksiąg - uważa Anna. - Ja w te ich czary nie do końca wierzę - dodaje.  Chwilę później okazuje się jednak, że to nie jedyna "paranormalna" historia w tej rodzinie.

Jak pradziadek wole zażegnał

Anna pamięta dobrze jedną z opowieści o pradziadku mamy, związaną z kapliczką na Buflaku, która istnieje do dzisiaj. Pole na Buflaku dostał jeden z synów czarownicy. - Ten pradziadek mojej mamy mieszkał tam. Robił kiedyś  koło domu odwodnienie, bo dom był na wzniesieniu, z którego spływała woda - zaczyna kolejną opowieść 30-latka. Przechodzili koło niego ludzie z Obidowej, idący na jarmark. Jeden z nich, który miał wole, zapytał pradziadka, co robi. Ten zażartował, że zażegnuje jego wole. Gdy ten chłop wracał z jarmarku, już wola nie miał. Pradziadek tak się tego przestraszył, że postawił kapliczkę. Przez Buflak rzeczywiście wiodła droga z Klikuszowej do Nowego Targu, którą ludzie chodzili na jarmark.

Maria od obcych nic do ręki nie wzięła

Z czarami musiała mieć też coś wspólnego inna zapamiętana rzez Annę krewna z Buflaku. - Byłam tam u niej w dzieciństwie z moją babką - wspomina. - To była bardzo dziwna kobieta. Miała na imię Maria. Od obcych nic nie wzięła do ręki. Trzeba było jej położyć na podłogę albo na drewniany, niemalowany stół w izbie. Jak do kogoś poszła i coś brała, to trzeba jej było położyć za próg - wspomina. Nie chodziła do kościoła. Też miała kilkanaścioro dzieci. Gdy urodziła najmłodsze, spaliła łóżko, żeby więcej dzieci już nie mieć. Sąsiedzi też o niej opowiadali dziwne rzeczy, że chodzi po nocy nie wiadomo za czym. Posądzali ją o czary. Choć miała dużo dzieci, większość umarła w niewyjaśnionych okolicznościach. Jednego z jej synów zamordowano, drugi zginął pod pociągiem. - Ludzie mówili, ze dzieci giną nieszczęśliwie, bo ich matka czaruje - przypomina sobie Anna. Pamięta też, że jej mama nie lubiła, gdy przychodzili do nich synowie tej Marii. - Zawsze wtedy działo się coś złego. A to ktoś spadł z drabiny, oparzył się, moja mama palca sobie ucięła - wymienia Anna. - Moja babcia bała się czarów, niechętnie też kontaktowała się z tamtymi krewnymi - podkreśla.

Przeczucia, które spędzają sen z oczu

Czy sama odziedziczyła jakieś paranormalne zdolności po przodkach? - Ja nie wierzę w czary, żadnych takich zdolności niezwykłych nie mam - mówi Anna. Chwilę później przyznaje jednak, że dwa razy miała przeczucie, że ktoś umrze, i się sprawdziło. Przyznaje, że było to bardzo nieprzyjemne i trochę ją przeraziło. - Pamiętam, byłam w klasie maturalnej. Miałam taką straszną migrenę, kiedy przyjechał do nas wujek. Kilka dni później poczułam mocno, że ktoś umrze. Za trzy dni dowiedziałam się, że ten wujek miał zawał i zmarł nagle - opowiada.

Kolejna opowieść dotyczy zeszłego roku. - Poszłam do fizjoterapeutki. Nagle znowu ogarnęła mnie podobna myśl, że ktoś umrze. To był tylko taki przebłysk - podkreśla. Gdy wyszła od terapeutki, dostała od mamy telefon, że jeden z wujków miał wylew. - Nie chcę mieć żadnych paranormalnych zdolności, nie interesują mnie czary - zaznacza Anna.

Jak podkreśla, bardzo intrygują ją rodzinne historie, dlatego przegrzebuje ze swoją mamą archiwa państwowe i kościelne i stara się poukładać strzępy różnych informacji w całość.  Nie chce ujawniać swoich personaliów, bo jak mówi - w pracy patrzyliby na nią dziwnie i nie dali spokoju.

Imię głównej bohaterki zostało zmienione.