Bariery są po to, by je pokonywać

Marian Gromala to dziś właściciel TVWaks, znany na Podhalu fotograf, osoba rozpoznawalna i lubiana. Niewiele osób wie, jak trudna była jego droga do sukcesu. 30-latek pochodzi z rodziny patologicznej w Waksmundzie.

Nie wstydzi się mówić o biedzie i przemocy, której doświadczył w dzieciństwie. Pili oboje rodzice, nie pracowali nigdzie. ósemka dzieci musiała sobie sama radzić. Głód, bójki, ucieczki w nocy z domu, policja to obrazki, które ciągle wracają. Ratowali się ucieczką do babci, która ich dokarmiała w miarę swoich możliwości.

- Kiedy przyszła do nas pierwszy raz pani ze szkoły specjalnej i zobaczyła jak bawimy się skarpetkami, bo w domu nigdy żadnych zabawek nie było, rozpłakała się - wspomina.

Pobyt w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 1 w Nowym Targu okazał się dla Mariana wybawieniem. Trafił tam, gdy miał siedem lat. Spędził aż 18 lat. Od poniedziałku do piątku mieszkał w internecie, w weekendy wyjeżdżał do domu. - To był zawsze koszmar, nie mogłem się doczekać poniedziałku - podkreśla.

- W szkole byli niezwykli nauczyciele, można było z nimi o wszystkim porozmawiać, choć trochę czasu mi zajęło, zanim się otworzyłem - mówi Marian. - Byłem najmniejszy, nie miałem hormonu wzrostu, byłem pupilkiem - opowiada. Wspomina bardzo ciepło panią Jadwigę Kubiak z internatu, u której nie raz lądował na kolanach. - Potrafiła przytulić, wysłuchać, poradzić - mówi. Nauczyciele pomagali także materialnie. - Ja nie miałem nic, ani ubrań, ani przyborów szkolnych, z domu nic nie dostałem - podkreśla. Z czasem zaczął sobie dorabiać. - Jeszcze będąc w szkole, w jarmarki - czwartki, jak nie miałem lekcji a także w soboty i niedziele, chodziłem na jarmark. Pilnowałem na stoisku towaru, potem smażyłem kiełbaski. Miałem dzięki temu swój grosz - opowiada.

- Dopiero w czwartej klasie otworzyłem się, nauczyciele zobaczyli, że mam większy potencjał intelektualny, niż myśleli - podkreśla.

Wtedy też okazało się, że Marian ma talent aktorski. Od tego momentu nie było w szkole przedstawienia bez jego udziału. - Kogo ja nie grałem, różne postacie historyczne, Piłsudskiego, Drzymałę, Lisa Witalisa, w jasełkach grałem każdego z trzech króli, aniołki, diabły - wymienia jednym tchem.

Kolejną pasją okazało się harcerstwo. - Wyjazdy na obozy do Stemplewa były dla mnie prawdziwą szkołą życia. Uczyliśmy się, jak przetrwać w trudnych warunkach, niejednokrotnie mi się to później przydawało - podkreśla.

To podczas jednego z wyjazdów harcerskich uczestniczył w warsztatach "Uwierz w siebie". - Musieliśmy wyjść do ludzi, przedstawić się - wspomina. - Były też role do odegrania. Ja grałem dziennikarza, który przeprowadza wywiad z dyrektorem szkoły. Poradziłem sobie świetnie - opowiada. I ten moment był dla niego kolejnym przełomem. Nie tylko, że po warsztatach uwierzył w siebie, nabrał pewności, ale też gdzieś pozostała myśl o dziennikarstwie.

W szkole spędził 18 lat, zdobył zawód kucharza i pomocnika obsługi hotelarskiej, choć jak podkreśla - jego aspiracje były większe.

Kiedy w 2018 r. musiał opuścić szkołę, był przerażony, trudno było mu sobie wyobrazić życie bez wsparcia, które miał przez tyle lat. Do domu już nie wrócił. Przygarnęli go sąsiedzi, rodzina Ligęzów. Już wcześniej do nich zachodził w weekendy, kiedy w domu nie dało się wytrzymać. Zaczął u nich wynajmować pokój. Zaczął pracować w Dafo, ale cały czas tliła się w nim myśl o dziennikarstwie. Tak trafił do jednego z lokalnych portali. Od szefa dowiedział się, jak założyć własny portal. - Napisałem sam wniosek do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, dołączyłem wniosek o niekaralności a po miesiącu miałem już swoją własną stronę TVWaks - opowiada. - Zacząłem jeździć rowerem do pożarów, wypadków a także na różne uroczystości. Najdalej dotarłem do Chochołowa - opowiada. - Objechałem już całe Podhale - dodaje. Nie przejął się, gdy nie poradził sobie ze zdaniem prawo jazdy. Śmieje się, że swoim rowerem bywa na miejscu czasem przed służbami ratowniczymi.

- Jako dzieciak byłem w Waksmundzie nie raz wyśmiewany przez rówieśników. Uważany za kogoś gorszego. Szkoła w Nowym Targu dała mi największy dar - pewność siebie - podkreśla. - Nie wstydzę się mówić, że mam lekkie upośledzenie. Swoim życiem pokazuję, że można z tym nie tylko normalnie żyć, ale można realizować swoje marzenia - mówi.

Dziś wynajmuje mieszkanie, samodzielnie się utrzymuje. Nadal pracuje w Dafo, niewielki dochód daje mu TVWaks. Fotografuje też i nagrywa filmy na prywatnych imprezach - chrzcinach, weselach i innych wydarzeniach, które umieszcza na  FB w grupie Fotograf Marian. Można u niego zamówić też tematyczne sesje zdjęciowe.

Jest też członkiem OSP w Waksmundzie. - W akcjach ratowniczych nie uczestniczę, ale angażuję się w rożne wydarzenia, festyny, roznoszę kalendarze, jeżdżę na zawody strażackie - opowiada. - Jestem fotoreporterem naszej jednostki - podkreśla z dumą.

Jest abstynentem. - Nie piję, bo wiem jak mało kto, co alkohol może z człowiekiem zrobić - zaznacza.

Inwestuje w sprzęt fotograficzny. Marzy, by kiedyś ze swojej pasji będzie się mógł całkowicie utrzymać, że zostanie profesjonalnym fotoreporterem.
Beata Zalot