Majeranek na wszystko

To było niemal równo dwadzieścia lat temu. Na werandzie pięknej góralskiej chałupy Majerczyków w Chabówce zasiedli małżonkowie i radzili. Nad nazwą nowego dziecięcego zespołu regionalnego. Dorota przez osiem lat kierowała „Robcusiami” - dziecięcą grupą przy Gorczańskim Oddziale Związku Podhalan. W 2004 roku rozpoczynał się nowy rozdział - miała własny zespół. A ten zespół potrzebował nazwy. - Napisałam taką piosenkę „Zapach majeranku”. Zresztą do tej pory jest stałym punktem w naszym repertuarze - zaznacza Dorota. - Trochę od tej piosenki.

- To ja jestem ojcem chrzestnym - wtrąca z dumą Pieter, mąż Doroty, słynny góralski wokalista, instrumentalista, restaurator, dudziarz, wytwórca dud podhalańskich, lider zespołu "Siwy Dym”. - Widomo, że „Majeranki” od Majerczyka się wywodzą - wyjaśnia krótko.

*    

Kilka dni temu "Majeranki" wróciły z kolejnego amerykańskiego tournée. Kolędowali dla polonii w Teksasie i Kalifornii.

Zresztą grupa nie pierwszy raz gościła w Houston na zaproszenie przyjaciół Doroty i Pietra - rodziny Króżel. - Pierwszy raz pojechaliśmy do Houston 7 lat temu. Z kolei dwa lata temu tamtejszy zespół polonijny "Mini Wawel" uczestniczył w Święcie Dzieci Gór. "Majeranki" ugościły dzieciaki z Ameryki we własnych domach. Teraz można powiedzieć, byliśmy z rewizytą - śmieje się Dorota.

Do Stanów pojechały 23 osoby. Majeranki kolędowały dla polonii. Zaczęły w domu Anetki Króżel, która - tak się szczęśliwie złożyło - świętowała 50. urodziny. Właściwe polonijne kolędowanie, zorganizowane już po raz siedemnasty przez profesora Jima Mazurkiewicza, rozpoczęło się w kościele w Chappel Hill. Stamtąd kolędnicy podróżowali od farmy do farmy, koncertując dla polonusów.

- To kolędowanie bardzo integruje teksańską polonię, która żyje w bardzo dużym rozproszeniu. Niektórzy z polonusów żyją w USA już od pięciu i więcej pokoleń, ale ciągle chcą tę swoją polskość podtrzymywać. Jim zaprosił nas do Panna Maria, do tamtejszego kościoła na obchody 170-lecia przybycia pierwszych osadników z Polski. Oni pochodzili ze Śląska, gdy przypłynęli do Teksasu - byli załamani. Dookoła było szczere pole, znaleźli się pośrodku niczego. Pierwszą pasterkę odprawili pod dębami - wówczas nie było nawet kościoła. Te dęby rosną w tym samym miejscu do dzisiaj. I myśmy pod nimi kolędowali. To było magiczne przeżycie - zaznacza Dorota.

W Huston "Majeranki" zostały też na sylwestra, jednak tuż po Nowym Roku zespół ruszył do Los Angeles na zaproszenie kolejnego przyjaciela księdza Mirosława Frankowskiego, proboszcza, który prowadzi własny zespół regionalny. Uczy tańca i śpiewu, a nawet sam szyje stroje.

"Majeranki" odwiedziły też miasta Santa Monica, San Diego. Tam również było kolędowanie dla Polonii, zwiedzanie najważniejszych kalifornijskich atrakcji. A w przeddzień powrotu do Polski - Kalifornia stanęła w ogniu. - Niebo zasnuło się dymem. Zrobiła się szarówka w środku dnia. W nocy widzieliśmy potężną łunę. Powiem szczerze, siedzieliśmy jak na szpilkach. Bałam się, że w mieście wybuchnie panika, że ludzie będą się tłoczyć na lotnisku. Na szczęście żaden czarny scenariusz się nie ziścił - spokojnie powróciliśmy do domu - zaznacza założycielka "Majeranków".

*

Kolejna amerykańska eskapada zespołu zbiegła się w czasie z bardzo poważnym jubileuszem. Choć Dorota i Pieter nie mogą w to uwierzyć, "Majeranki" kończą właśnie dwadzieścia lat. Wspomnienia o wszystkich przygodach i egzotycznych podróżach zabrałyby ze dwa tygodnie. Najdalej "Majeranki" zawędrowały do Chile. Zaśpiewały Krywania na piramidzie w Meksyku. Były z wizytą u nieuznawanego prezydenta części tureckiej Cypru. Tańczyły w więzieniu żeńskim w Ekwadorze. W Andach wędrowały do czterech ołtarzy, podczas tamtejszego karnawału. Był też czas na nawiązywanie trwających do dziś przyjaźni. Takie szczególne więzy połączyły "Majeranki" i zespół regionalny z chilijskiego Maipu. 

- Podczas naszej południowoamerykańskiej eskapady odszukaliśmy zespół, z którym się poznaliśmy kilka lat wcześniej na Święcie Dzieci Gór w Nowym Sączu. Planowaliśmy, że znów nas odwiedzą. Wszystko było już dopięte niemal na ostatni guzik, gdy wybuchła pandemia - wspomina Dorota.

Statystyki wyjazdowe "Majeranków" mogą imponować: trzy wizyty w USA, dwa wyjazdy do Kanady, kilka podróży do Ameryki Południowej. Podróży po Europie nikt by chyba spamiętać nie zdołał.

W tym czasie w zespole zaszła zmiana pokoleniowa. Dzieciaki, które przed dwoma dekadami zaczynały w "Majerankach" wielką przygodę z folklorem - dziś przyprowadzają na próby własne dzieci. Niektórzy z wychowanków sami zostali instruktorami i prowadzą własne zespoły.

- Moją dumą po 20 latach jest to, że wychowaliśmy sporo ludzi, którzy chcą kontynuować to, co zaczęliśmy. Kasia Kret prowadzi „Korpielorzy” w Skomielnej Białej. Patryk Traczyk założył zespół „Z przytupem” w Rokicinach. Kaplę „Dusa” też założyli wychowankowie „Majeranków”. Marzena Żmuda udziela się w „Białcanach”, bo poszła za mąż do Białki. Wielu naszych wychowanków trafiło do zespołów studenckich: „Młodego Podhala”, „Skalnych”. Spotykamy się na Karnawale Góralskim, na Sabałowych Bajaniach - czasami podziwiam ich jako jurorka - wylicza Dorota. - Czuję się taką trochę duchową babcią. Bywam starościną na wielu weselach swoich wychowanków i jak zapraszają na chrzciny, też nie odmawiam. Bardzo to fajne - dodaje ze śmiechem.

*

Zmiana zachodzi też w kierownictwie "Majeranków". Prowadzenie zespołu przejęło młode pokolenie: Kasia Bobak, córka Doroty, jest podobnie jak jej mama zapaloną regionalistką. Jako etnolog ma też świetne przygotowanie teoretyczne do pracy instruktorskiej. Patryk Traczyk jest instruktorem tańca, muzyki, który zdobywał kwalifikacje w… "Majerankach".  

- Przyszła pora przekazać zespół w dobre ręce - zaznacza założycielka, ale zapewnia przy tym skwapliwie, że jeszcze sporo za wcześnie na emeryturę. Prowadzenie zespołu kłóci się z pracą jurora. A etnolog, doktor Dorocie Majerczyk coraz częściej przypada zasiadać w rozlicznych komisjach oceniających podczas poważnych imprez folklorystycznych. - Poza tym, chciałabym się zająć pisaniem tekstów piosenek dla dzieci, poezji. Mam tego dosyć sporo uzbierane. Może warto wydać autorski tomik - zastanawia się głośno.

Majerczykowie są zgodni, największą próbą dla zespołu był okres pandemii. Kryzys dotknął „Majeranki” bardzo poważnie. Nie było mowy o spotkaniach, prowadzeniu prób. Motywacja „siadła” całkowicie nie tylko w dzieciakach, ale i kadrze. - Na szczęście, Kasia zdołała to wszystko jakoś pozbierać, przywrócić ducha. Dziś „Majeranki” znów są liczną grupą zrzeszającą około 60 osób w wieku od 5 do 18 lat - podsumowuje z dumą Dorota.

mk