Czy warto sprawdzać, jak bardzo zła jest przeszłość? Mamy dla Was książki

Dorota Saska zmierzała właśnie do pracy. Jak inni spieszący się do firm zlokalizowanych wokoło wrocławskiego rynku wysiadła z tramwaju na skrzyżowaniu Kazimierza Wielkiego i Świdnickiej. Jej uwagę zwrócił starszy mężczyzna stojący po drugiej stronie ulicy. Coś było z nim nie tak. Patrzył w niebo niewidzącym wzrokiem. Dorota nie miała jednak zbytnio czasu przyglądać się temu dziwnemu człowiekowi. Razem z tłumem ruszyła przez przejście, jeszcze tylko raz rzucając na niego okiem, po czym przyspieszyła kroku. W pewnej chwili usłyszała jednak, że ktoś z tyłu zwraca się bezpośrednio do niej. To był on.

„- Pani umrze – oświadczył nieoczekiwanie, skupiając mętne spojrzenie na jej oczach.
- Wszyscy kiedyś umrzemy – warknęła i już chciała pójść dalej, lecz nagle on chwycił ją za ramię kościstymi palcami.
- Ale pani umrze niedługo”.

Odepchnęła go i ruszyła dalej. W pracy podzieliła się z koleżankami opowieścią o tej dziwnej sytuacji. Gdy już ochłonęła, nawet podśmiewały się, że to jakiś szalony prorok.

Kilka dni później ciało Doroty znalazła w jej mieszkaniu właśnie koleżanka z pracy. Na miejscu sprawą zajęli się podkomisarz Karina Buczko i młodszy aspirant Ireneusz Bąk. Pracująca przy ciele medyczka sądowa oceniła, iż kobieta otrzymała pięć albo sześć pchnięć ostrym narzędziem w pierś. Ciosy nie były jednak śmiertelne, ofiara czołgała się po podłodze w kierunku drzwi, sprawca zadał jej zatem jeszcze kilka ciosów w plecy.

Niestety, dla policji nie miało to być proste śledztwo, bo zaledwie po ponad dobie od znalezienia zwłok Doroty Saskiej otrzymali kolejne zgłoszenie. W swoim mieszkaniu zginęła jeszcze jedna młoda kobieta. Ona też wpuściła sprawcę i zginęła w taki sam sposób. Po wstępnych oględzinach miejsca zbrodni policjanci w zasadzie mogli być pewni, że obie kobiety zabiła ta sama osoba. Niemniej szeroko zakrojone śledztwo niewiele dało, nie mieli nawet podejrzanego.

Aż wreszcie pojawiła się Paulina Czerny z Centralnego Biura Śledczego Policji, a wraz z nią nadkomisarz Marcin Zakrzewski. Czerny wprowadziła wydział w sprawę Proroka, który mordował cyklicznie od 1986 roku. Trzy ofiary w ciągu dziesięciu dni. Śledczy ustali wówczas, że każda z zamordowanych kilka dni wcześniej została zaczepiona na ulicy przez niezidentyfikowanego mężczyznę, który przepowiedział jej śmierć. Dlatego morderca nazwany został Prorokiem. Po pierwszych trzech morderstwach zniknął jednak na pięć lat. Po tym czasie powrócił, a jego sposób działania nie zmienił się. Znowu trzy ofiary w odstępie kilku dni i kolejne pięć lat ciszy. Kiedy pojawił się po raz trzeci, zamordował już tylko dwie kobiety. Policja, dzięki wielu sprzyjającym okolicznościom, wytypowała podejrzanego i bardzo prawdopodobne, że udaremniła ostatnie morderstwo. Jednak obserwowany mężczyzna zniknął. Dziś wszystko wskazuje na to, że Prorok znów zaczął zabijać. 

Paulina Czerny została jednak oddelegowana do Wrocławia przede wszystkim by zbadać, dlaczego pierwsze śledztwo w sprawie Proroka skończyło się fiaskiem i kto odpowiedzialny jest za zniknięcie dowodów zabezpieczonych na miejscach zabójstw z przeszłości. Czy w firmie ktoś chroni Proroka? Policja, korzystając z jej wiedzy, ma prowadzić własne śledztwo. To również specjalność nadkomisarza Zakrzewskiego. Tylko czy inne spojrzenie, jego podstawowa zasada, w tej sytuacji zadziała? Bo przeszłość jest zła i ma wielki wpływ na teraźniejszość.

Ponieważ Prorok zabił już dwie kobiety, zabójstwo trzeciej to kwestia bardzo krótkiego odstępu czasu, a ten płynie niemiłosiernie szybko. Jednak zanim pościg za Prorokiem na dobre się zacznie, każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z własnymi traumami i demonami przeszłości.

Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 jej egzemplarze. Po jednym otrzymają osoby,  które jako pierwsze wyślą do nas mail w poniedziałek 2.06 godzinie 14 na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Prorok.

an